KELEBEĞİN SANCISI, İNSANIN DİRENCİ: DÜŞMEYİ ÖĞRENMEK
Bu Makaleyi Dinleyin
Modern çağ bize konforu en yüce erdem, zahmetsizliği ise nihai mutluluk olarak sunuyor. Oysa insan doğasının kadim yasası bunun tam aksini fısıldar: İnsanı olgunlaştıran, derinleştiren ve gerçek anlamda var eden şey rahatlık değil, bizzat mücadelenin kendisidir. Dikensiz yollarda yürüyenlerin ayakları nasır tutmaz belki ama en ufak bir engebede sendeleyip yere kapaklanmaları kaçınılmazdır.
Hayatın bize sunduğu en sarsıcı fakat en dürüst öğretmen başarısızlıktır. Başarı çoğu zaman kusurlarımızı örten parlak bir şal gibidir; bize neyi doğru yaptığımızı değil, sadece o an şansımızın yaver gittiğini düşündürebilir. Oysa başarısızlık, bütün o yapay süsleri sıyırıp bizi hakikatle yüzleştirir. Bir insanın hayata karşı kurduğu savunma hattını, refah içinde geçirdiği günlerin sayısı değil; fırtınalarla boğuşurken geliştirdiği direnç yeteneği ve düştüğü yerden kalkarken cebine koyduğu dersler belirler.
Önce Düşmeyi Öğrenmek
Uzak Doğu dövüş sanatlarının derin felsefesine baktığımızda, judo ya da jiu-jitsu gibi disiplinlerde öğrencilere öğretilen ilk şeyin rakibi nasıl alt edecekleri değil, kendilerinin nasıl düşeceği olduğunu görürüz. Aylar boyunca, hatta bazen yıllarca sadece mindere nasıl düşüleceği çalışılır. Çünkü usta bilir ki düşmekten korkan, düşmeyi bilmeyen bir beden; darbe aldığında kırılmaya mahkûmdur.
Hayat da böyledir. Hiç düşmemek bir güçlülük göstergesi olmadığı gibi, düşmek de asla bir zayıflık değildir. Asıl zayıflık, düşme korkusuyla hiç ayağa kalkmamak ya da düştüğü yerde kalıp kaderine razı olmaktır. Düşmeyi öğrenmek; darbeyi yumuşatmayı, acıyı enerjiye dönüştürmeyi ve zararı en aza indirerek yeniden doğrulmayı bilmektir. Kendi düşüşünü yönetebilen insan, artık hayatın hiçbir darbesinden korkmaz.
Krizalitin Dar Geçidi ve Hayat Veren Sancı
Doğanın bu konudaki en çarpıcı dersi ise bir kelebeğin dünyaya geliş serüveninde saklıdır. Bir tırtıl, dönüşüm sürecini tamamlayıp kelebeğe evrildikten sonra içinde bulunduğu o sert kabuktan, yani krizalitten dışarı çıkmak için saatler süren muazzam bir mücadele verir. Eğer birisi ona acıyıp eline bir makas alır ve o dar geçidi keserek kelebeğin dışarı çıkmasını kolaylaştırırsa, ona iyilik yapmış olmaz; aksine yaşam şansını elinden almış olur.
Çünkü kelebeğin o dar geçitten çıkarken harcadığı yoğun enerji ve yaşadığı sıkışma, vücudundaki sıvıların kanatlarına pompalanmasını sağlar. O sancılı mücadele yaşanmadığında kelebeğin bedeni şişkin, kanatları ise cılız ve buruşuk kalır; asla uçamaz ve kısa sürede hayata veda eder.
Bugün kendimize ve sevdiklerimize yaptığımız en büyük kötülük, hayatın o dar geçitlerini makasla kesmeye çalışmaktır. Zorluklarla karşılaşmayalım diye etrafımıza ördüğümüz korunaklı duvarlar, aslında kanatlarımıza gidecek o hayati gücü engelliyor. Mücadele etmeden elde edilen her kolaylık, uçma yeteneğimizden çalınan bir parçadır.
Kendi Kanatlarımızın Hakkını Vermek
Hayat bizi zorladığında, planlarımız bozulduğunda ve kendimizi minderin üzerinde sırtüstü bulduğumuzda sormamız gereken soru "Neden ben?" değildir. Asıl soru şu olmalıdır: Bu düşüş bana nasıl kalkacağımı öğretiyor ve bu dar geçit kanatlarıma nasıl bir güç pompalıyor?
Zira insan, rahatlığın rehavetinde değil, mücadelenin ateşinde dövülür. Düşmekten korkmayan, başarısızlığın bilgeliğine kulak veren ve kendi kabuğunu kendi emeğiyle yırtmaya cesaret edenler; gün geldiğinde gökyüzünün en yüksek katmanlarında süzülmeyi hak edenlerdir.
Toplam Okunma Sayısı : 96