Kendini Bu Millete Ait Hissedenlere…

Güzel günleri bekleyerek büyüdük, şimdi eski günleri özleyerek yaşıyoruz…

Bazen bir cümle, insanı yıllar öncesine götürmeye yeter. Geçtiğimiz günlerde, geçmişte aynı idealler uğruna mücadele ettiğimiz kıymetli bir ağabeyimizin paylaşımına rastladım.

Şöyle diyordu paylaşımında  "Geçmişin az, geleceğin çok konuşulduğu toplantımızı yaptık." Bu cümlenin ifade edilişini çok iyi anlayabiliyorum…

Bir an durdum, düşündüm. Ne çok şey geldi geçti gözümüzün önünden… 1960'lı, 1970 li yıllar ve sonrasında bu ülkenin gençliği başka bir heyecan taşıyordu. Sadece bir hareketin, bir düşüncenin veya bir teşkilatın mensupları değildi bu heyecanın sahipleri. Mücadeleciler, Akıncılar - Millî Görüşçüler, Ülkücüler, Işıkçılar, Yazıcılar, Nurcular, Hak Yolcular ve daha nice topluluk…

Her birinin düşüncesi, yöntemi, öncelikleri farklıydı. Belki birbirlerini eleştiriyor, zaman zaman farklı saflarda mücadele ediyorlardı. Ama hepsinin ortak bir kaygısı vardı: Bu ülkenin geleceği…

Gençler yetiştiriyor, kitaplar okuyor, konferanslar düzenliyor, Anadolu'yu dolaşıyor, öğrenci evlerinde, yurtlarda, mütevazı mekânlarda bir gelecek tasavvuru inşa etmeye çalışıyorlardı.

İmkânları sınırlıydı ama hayalleri büyüktü. Makamları yoktu ama iddiaları vardı. Servetleri yoktu ama memleket için harcayacak zamanları, emekleri ve yürekleri vardı.

Herkes kendi penceresinden bir Türkiye hayal ediyordu. Kimi millî ve manevi değerlerin yeniden hayat bulmasını, kimi bağımsızlığı, kimi adaleti, kimi ahlaklı bir toplum düzenini savunuyordu.

Belki bütün hayaller aynı değildi ama memleket için bir şeyler yapma arzusu ortaktı.

Yıllar geçti… O günlerin gençleri büyüdü. Kimi devletin önemli kademelerine geldi, kimi siyasette görev aldı, kimi ticarette ilerledi, kimi akademide, eğitimde, bürokraside kendine yer buldu. Bir zamanlar hayalini kurdukları imkânların önemli bir kısmına ulaştılar.

Peki ya ideallerimiz? İnsan ister istemez kendisine şu soruyu soruyor: Biz o günleri, bugünün daha güzel olması için yaşamamış mıydık? Bir zamanlar bir toplantıya katılabilmek için kilometrelerce yol giderdik. Bir gencin yetişmesi için gecemizi gündüzümüze katardık. Bir kitap, bir konferans, bir öğrenci, bir fikir için imkânlarımızı seferber ederdik.

Bugün ise çoğumuzun imkânı daha fazla, fakat gayreti daha az. Kimi ekmeğini büyüttü, kimi makamını, kimi servetini… Bunların hiçbiri elbette ayıp veya yanlış değil. İnsan çalışır, kazanır, yükselir. Ama bir zamanlar uğruna mücadele ettiğimiz değerler, hayatımızın hangi köşesinde kaldı?

Acaba biz de zamanla konforumuzun esiri mi olduk? Eskiden geleceği değiştirmek için rahatı bozmaya hazırdık. Şimdi ise rahatımız bozulmasın diye çoğu zaman geleceğe dair sorumluluklarımızı erteliyoruz. Bir zamanlar gençlere yol gösterirdik. Şimdi gençlerin nereye gittiğini konuşuyoruz.

Bir zamanlar ülkenin meselelerine çözüm arardık. Şimdi meseleleri konuşuyor, çoğu zaman konuşmakla yetiniyoruz.

Bir zamanlar bir araya gelmek için sebep arardık. Şimdi bir araya geldiğimizde geçmişi anlatacak konu bulmakta hiç zorlanmıyoruz. Elbette geçmişi anmak güzeldir. Hatıralarımız bizim hafızamızdır. O günlerin fedakârlığını, heyecanını ve samimiyetini unutamayız. Ancak geçmişin hatıralarıyla avunmak, geleceğin sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.

Bugün farklı düşüncelere sahip olabiliriz. Farklı siyasi tercihlerimiz, farklı teşkilatlarımız, farklı dünya görüşlerimiz olabilir. Bunlar hayatın tabii gerçekleridir. Ama bu farklılıklar, ortak meselelerimiz karşısında birbirimize sırt çevirmemizin gerekçesi olmamalıdır.

Bu ülkenin gençliği, eğitimi, ahlakı, adaleti, ekonomisi ve geleceği hepimizin ortak meselesidir.

Belki de yeniden birbirimizi hatırlamaya, birbirimizin tecrübesinden yararlanmaya ve ortak değerler etrafında buluşmaya ihtiyacımız var. Çünkü bir ülkenin geleceği yalnızca geçmişte mücadele etmiş insanların hatıralarıyla değil, bugün sorumluluk almaya hazır insanların gayretiyle inşa edilir.

Şimdi kendimize dürüstçe soralım: Biz gerçekten yorulduk mu, yoksa alıştığımız rahatlıktan vazgeçmek mi istemiyoruz? Davamızdan mı uzaklaştık, yoksa davamıza ulaşmak için kullandığımız yolları mı unuttuk? Belki de artık geçmişin kahramanlıklarını anlatmaktan biraz daha fazlasını yapmanın zamanıdır.  Güzel günleri bekleyerek büyüdük. Şimdi eski güzel günleri özleyerek yaşıyoruz. Oysa gelecek, özlemle değil, gayretle kurulacak.

Bir zamanlar bu ülkenin geleceği için konforumuzu bozuyorduk. Şimdi konforumuz bozulmasın diye ülkenin geleceği karşısında sessiz kalmayalım. Çünkü bizim neslimizin en büyük sorumluluğu, kendisinden sonra gelenlere yalnızca güzel hatıralar bırakmak değil, yürüyecekleri güzel bir yol bırakabilmektir.

Allah bize geçmişin hatıralarına sadık kalırken geleceğin sorumluluğunu da taşıyabilmeyi nasip etsin.

Toplam Okunma Sayısı : 149