AKRAN ZORBALIĞININ ÖRGÜTLÜ YAPILANMALARA, SİBER ŞEBEKELERE ve PARALEL YAPILARA EVRİLMESİ

 

Türkiye’de ortaöğretim sistemi, son yıllarda yalnızca akademik başarı odaklı bir yarış sahasına dönüşmekle kalmamış; aynı zamanda toplumsal krizlerin, ahlaki aşınmaların ve siber-sosyal zorbalıkların üretildiği tehlikeli birer zemin haline gelmiştir. Özellikle ülkenin en köklü ve yüksek puanlı "seçkin" eğitim kurumlarında baş gösteren şiddet sarmalı, organize siber suç şebekelerini andıran gizli yapılanmalar ve kurum içi paralel adalet arayışları, eğitim sisteminin yapısal bir çöküşle karşı karşıya olduğunu göstermektedir. Bu rapor; İstanbul Erkek Lisesi ekseninde somutlaşan güncel krizleri, 12 Eylül öncesi yatılı okul ve yurtlardaki "Halk Mahkemeleri" deneyimleriyle tarihsel paralellikleri, akran zorbalığının teknoloji destekli örgütlü hücre yapılanmalarına evrilmesini, ebeveynlerin akademik fetişizm kaynaklı miyopluğunu, genç kızları hedef alan dijital şantaj şebekelerini ve mevcut "değerler eğitimi" politikalarının pedagojik başarısızlık nedenlerini sosyal, hukuki ve pedagojik boyutlarıyla incelemektedir.

 

İstanbul Erkek Lisesi Olayları:

Seçkin Kurumlarda Yapılanma ve Hücresel Çürüme

 

Türkiye’nin akademik anlamda en üst düzey öğrencilerinin eğitim gördüğü İstanbul Erkek Lisesinde yaşanan olaylar, eğitimde "akademik başarı" ile "insani-ahlaki olgunluk" arasındaki bağın tamamen koptuğunu kanıtlayan sarsıcı bir vaka analizi sunmaktadır. Olayların başlangıç noktası, okulun yatılı pansiyonunda kalan 9. sınıf öğrencisi yedi erkek çocuğun, kendi aralarında kurdukları şifreli bir dijital grupta, okulun kız öğrencilerine yönelik cinsel şiddet, tecavüz, taciz ve aşağılayıcı ifadeler barındıran 507 maddelik son derece organize bir "hedef listesi" hazırlamasıdır. Bu listenin gruptaki bir başka öğrenci tarafından kız öğrencilere sızdırılması, okul içindeki gerilimi kontrol edilemez bir boyuta taşımıştır. 

 

Grup üyelerinin teknik ve operasyonel faaliyetleri incelendiğinde, durumun basit bir ergen disiplinsizliğinin çok ötesinde olduğu görülmektedir. İlgili öğrencilerin okul binalarının alt katlarına yetkisiz erişim sağlamak için kart kopyalama yöntemleri kullandıkları, okulun güvenlik kamerası odasına sızmaya çalıştıkları ve yatılı kız öğrencilerin kaldığı yurt katlarının güvenlik kamerası görüntülerine erişim sağlamak amacıyla teknik sabotaj girişimlerinde bulundukları iddia edilmiştir. Bu organize ve planlı siber sızma faaliyetleri, kız öğrencilerin yurt koridorlarında kendilerini güvende hissetmemelerine ve hatta güvenlik kameralarının üzerine çorap geçirerek kendi mahremiyetlerini korumaya çalışacak kadar ağır bir psikolojik travma yaşamalarına neden olmuştur.

 

Süreç, kurumsal idarenin ve resmi mekanizmaların yetersiz kaldığı inancıyla, öğrencilerin kendi adalet sistemini uygulamaya çalışmasıyla daha da derinleşmiştir. Kız öğrencilerin maruz kaldığı bu organize tacizi öğrenen 11. sınıf öğrencileri, okulun geleneksel "abla-abi-kardeş" hiyerarşisini ve kurum içi ahlakı koruma refleksiyle hareket ettiklerini savunarak 24 Kasım gecesi yatılı erkek yatakhanesini basmış ve 9. sınıftaki yedi erkek öğrenciyi darp etmiştir. Darp edilen öğrencilerin aynı gece paylaştıkları fotoğraflarda cinsel şiddet imalı ifadeler kullanması ve fiziksel şiddetin ardından mağduriyetin asıl öznesi olan kız öğrencilerin yaşadığı psikolojik terörün gölgede kalması, okul iklimindeki çürümeyi gözler önüne sermektedir.

 

İdari Soruşturmanın Nihayete Ermesi ve Yönetim Kadrosunun Tasfiyesi

 

Olayın ardından başlatılan idari ve disiplin süreçleri, okul yönetiminin zafiyetini ortaya koymuş ve Mart 2026 itibarıyla Milli Eğitim Bakanlığı müfettişleri tarafından eşi benzeri görülmemiş yaptırımlarla sonuçlandırılmıştır:   

 

Soruşturma neticesinde İstanbul Erkek Lisesi Müdürü ve 4 müdür yardımcısına "kademe ilerlemesinin durdurulması" cezası verilmiş, bu 5 yöneticinin okuldaki idari görevleri tamamen sonlandırılarak başka okullara düz öğretmen olarak tayin edilmelerine karar verilmiştir.   

 

Olay esnasında pansiyonda görevli olan 6 nöbetçi öğretmene maaş kesme cezası uygulanmış ve bu kişilere 3 yıl süreyle belleticilik görevi yasağı getirilmiştir. Ayrıca okulda görev yapan 2 rehberlik öğretmeni de zafiyetleri nedeniyle başka okullara sürülmüştür.   

 

Disiplin kurulu tarafından yürütülen süreçte toplam 20 öğrenci ağır cezalar almıştır. Bu kapsamda sistematik taciz ve şiddet eylemleriyle ilişkisi saptanan 2 öğrenci "örgün eğitim dışına çıkarma" (ihraç) cezası alırken, 11 öğrenciye "okul değiştirme" ve 7 öğrenciye "okuldan kısa süreli uzaklaştırma" cezası verilmiştir.   

 

"Hiyerarşi" İsimli İllegal Yapının Baskı Boyutu ve İnanç Üzerinden Yürütülen Güç Savaşları

 

İstanbul Erkek Lisesi'ndeki kurumsal dinamikler incelendiğinde, öğrencilerin ve mezunların "kollayıcı ve koruyucu bir gelenek" olarak savunduğu bu yapının sadece bununla kalmadığı, okul içinde kurumsallaşmış gayriresmî bir "Hiyerarşi" yapısına dönüştüğü görülmektedir. Son olaylarda ise bu yapı, okulun egemen seküler ve ilerici (!) iklimini koruma gerekçesiyle, dindar ve muhafazakar öğrencilere yönelik sistematik bir akran baskısı ve sosyal dışlama mekanizması (mahalle baskısı) yürütmekle itham edildi. Özellikle mescidi kullanan veya namaz kılan öğrencilerin bu yapı tarafından "gerici" veya "aşırılıkçı" olarak yaftalandığı, ibadet pratiklerinin alay konusu edilerek gayriresmî yaptırımlarla sınırlandırılmaya çalışıldığı öne sürüldü.   

 

Diğer taraftan, dindar öğrencilerin de okul içerisindeki bu kültürel hegemonyaya karşı devletin idari organlarını birer "ihbar mekanizması" olarak kullanma refleksi geliştirdiği görülüyor. Okulda 15 yıldır görev yapan tarih öğretmeni Seyit Işık'ın, dört öğrenci tarafından "dine hakaret ettiği" ve "namaz kılan bir öğrenciye tokat attığı" şikayetiyle soruşturulup Sultangazi'ye sürgün edilmesi ise malum illegal yapı tarafından ilerici kadrolara yönelik organize bir "tasfiye ve ihbar operasyonu" olarak nitelendirilmiş.

 

Tarihsel Paralellikler:

12 Eylül Öncesi Yatılı Okullardaki Öğrenci Yapılanmaları ve Halk Mahkemeleri

 

Kız öğrenciler üzerinden yürütülen ahlaksız operasyon okullardaki yozlaşmayı ortaya koyarken, öğrencilerin oluşturduğu ‘Hiyerarşi’ isimli illegal yapı, sosyolojik açıdan Türkiye'nin yakın siyasi tarihindeki tehlikeli bir olguyu akla getirmekte. 12 Eylül 1980 askeri darbesi öncesindeki yoğun ideolojik kamplaşma ve otorite boşluğu döneminde, özellikle yatılı okullarda, yurtlarda ve öğretmen okullarında devrimci/solcu öğrenci gruplarınca kurulan "Halk Mahkemeleri", devletin resmi adalet mekanizmalarını tamamen devre dışı bırakarak kendi gayrimeşru yargılama ve cezalandırma sistemlerini kurmuşlardı.   

 

1970'li yıllarda okulların ve yurtların "kurtarılmış bölgeler" haline getirilmesi, öğrencilerin eğitim hakkını gasp eden ve kurum içi asayişi terör yöntemleriyle sağlayan paralel yapıların önünü açmıştı. Bu dönemde kurulan gayriresmî halk mahkemeleri, sadece basit sorgulamalar yapmamış, ideolojik karşıt gördükleri öğrencileri ya da kendi disiplin kurallarına uymayan bireyleri ağır işkence yöntemleriyle cezalandırmıştı. Örneğin, Ankara Teknik Öğretmen Okulunda yatılı kalan milliyetçi öğrencilerden Dursun Önkuzu'nun solcu öğrenciler tarafından kaçırılarak, ceplerinden çıkardıkları "İşkence Nasıl Yapılır" isimli kitapçıktaki metotlarla günlerce işkenceye maruz bırakılması, bilek damarlarının kesilmesi, ciğerlerine pompa ile hava basılması ve ranzalardan sökülen demirlerle kemiklerinin kırıldıktan sonra pencereden aşağı atılarak katledilmesi, bu paralel yargı mekanizmalarının ulaştığı vahşetin en somut örneğidir.   

 

Benzer şekilde, benimde mezunu olduğum Pamuk Pınar Öğretmen Lisesi’nde ve diğer öğretmen liselerinde kurulan benzer paralel mahkemelerin yaptığı ahlaksız ve insanlık dışı uygulamalar dillere destan olmuştur.

 

Resmi idarenin, okul yönetiminin ve rehberlik servislerinin sorunları çözmede yetersiz kalması, her iki dönemde de gençlerin kendi adalet mekanizmalarını kurmalarına zemin hazırlamıştır.   

 

Geçmişte "devrimci mücadele ve kurtarılmış bölge" ideolojisi adına meşrulaştırılan şiddet, bugün "okul kimliğini koruma" örtüsü altında meşrulaştırılmaktadır.   

 

Her iki yapıda da hedef alınan kurbanlar grup dışına itilerek, eğitim hakkı dahil en temel haklarından mahrum bırakılmakta ve can güvenlikleri tehdit edilmektedir.   

 

Akran Zorbalığının Hücresel ve Örgütlü İdeolojik Yapılanmalara Evrilmesi

 

Geleneksel pedagojik ve sosyolojik literatürde akran zorbalığı; bir veya birden fazla öğrencinin, kendilerinden fiziksel ya da sosyal olarak daha zayıf bir kurbana yönelik uyguladıkları sürekli, kasıtlı ve asimetrik saldırganlık davranışları olarak tanımlanmaktaydı. Ancak günümüz ortaöğretim kurumlarında bu olgu, bireysel bir uyum problemi olmaktan çıkıp, siber ağlar ve şifreli gruplar vasıtasıyla "hücresel ve örgütlü bir mikro-iktidar mücadelesine" dönüşmüştür.   

 

Günümüz okullarındaki örgütlü zorbalık, hiyerarşik bir yapıya, görev dağılımına ve hatta kendilerine özgü bir "ideolojik" söyleme sahiptir. Sosyal medyadaki linç kültürü ve dijital oyunlardaki şiddetin ödüllendirilmesi, lise çağındaki gençlerin empati yeteneklerini dumura uğratmış ve onları kabileci reflekslerle hareket eden çetelere dönüştürmüştür. Zorba gruplar, okul idaresinin ve ebeveynlerin denetim alanı dışında kalan siber mekanlarda örgütlenmekte, kendi aralarında "Alfa", "Beta" gibi hiyerarşik lakaplar kullanarak dışlama, hedef gösterme ve psikolojik terör mekanizmaları işletmektedir.

  

Zorbalığın bu denli sistemli ve teknoloji tabanlı hale gelmesi, öğrencilerin mağduriyetlerini yetişkinlerden gizlemelerine yol açmaktadır. Gençler, adaletin kurumsal yollarla sağlanacağına dair inançlarını yitirdiklerinden, ya sessiz kalıp derin travmalar yaşamakta ya da kendileri de başka gruplara katılarak zorbalaşmaktadır.   

 

Akademik Başarı Fetişizmi ve Veli Miyopluğu:

"Şampiyon" Çocukların Gölgesindeki Ahlaki Tehlike

 

Okullardaki bu hücresel çürümenin ve organize siber şiddetin en önemli katalizörlerinden biri, velilerin ve ailelerin içine düştüğü derin "akademik başarı fetişizmi" ve bunun ürettiği ahlaki körlüktür. Türkiye’deki mevcut eğitim sistemi ve sınav odaklı yapı (LGS, YKS), velileri çocuklarının insani, vicdani ve ahlaki gelişimini tamamen göz ardı ederek sadece aldıkları test puanlarına ve "şampiyon okullara" girmelerine odaklanmaya zorlamaktadır.   

 

Bu durum, sosyolojik literatürde "veli miyopluğu" olarak adlandırılan ve çocukları bekleyen asıl ahlaki tehlikeleri görmezden gelen şu patolojik refleksleri üretmektedir:

 

"Benim Çocuğum Asla Yapmaz" Sendromu: Veliler, yüksek puan alan çocuklarının ahlaki açıdan da kusursuz olduğunu varsaymaktadır. Çocuğun akademik başarısı, onun her türlü bencil, narsisistik ve zorba davranışını örtbas etmek için bir kalkan olarak kullanılmaktadır. Aileler, çocuklarının ellerine verdikleri sınırsız internet erişimine sahip telefon ve bilgisayarların hangi karanlık siber dehlizlere açıldığını sorgulamamaktadır.   

 

Disiplin Süreçlerini Sabote Etme ve Kurumsal Baskı: İstanbul Erkek Lisesinde organize taciz listesi hazırlayan çocukların darp edilmesinin ardından, darp eylemine karışan 11. sınıf velilerinin okul idaresine sundukları dilekçeler ve başlattıkları imza kampanyaları bu miyopluğun en bariz kanıtıdır. Veliler, olayın ahlaki ve insani boyutunu, kız öğrencilerin uğradığı cinsel tacizi ve travmayı konuşmak yerine, çocuklarının "kazanılmış haklarının telafisi olmayacağını" ve "şampiyonların yarıştığı bu lisenin imajının zedelenmemesi gerektiğini" savunmuşlardır. Ceza alan öğrencilerin eğitim dışına itilmesini engellemek için kurumsal disiplin mekanizmalarına baskı uygulamak, adaletin tesis edilmesini doğrudan engellemektedir.   

 

Ahlaki İhmalkârlık ve Narsisizm Sponsorluğu: Aileler, çocuklarına empati kurmayı, sınırları tanımayı ve diğer bireylerin haklarına saygı duymayı öğretmek yerine, onları sürekli pohpohlayarak "kral/kraliçe" muamelesi yapmakta; bu aşırı korumacı ve narsisistik iklimde yetişen çocuklar ise toplumsal hayata girdiklerinde aynı ayrıcalığı zorbalık ve taciz yoluyla talep etmektedir. Hem ailelerin hem kız öğrencilerin eğitim ortamına uygun giyim tarzı ve ahlaki normlar konusunda çok da ha duyarlı olmaları gerekmektedir.

 

Dijital Şantaj, Cinsel İçerikli Gizli Çekimler ve Kız Öğrencileri Tehdit Eden Siber Şebekeler

 

Günümüz ortaöğretim kurumlarında siber zorbalığın ulaştığı en karanlık nokta, genç kızları hedef alan organize cinsel şantaj ve gizli çekim faaliyetleridir. Akıllı telefon kameralarının milimetrik boyutlara inmesi ve her türlü sıradan eşyanın (saat, kalem, oda aksesuarları) içerisine gizli kamera yerleştirilebilmesi, okul binalarını, tuvaletleri ve yurtları potansiyel birer gözetleme ve kayıt alanına çevirmiştir. Adana'da bir öğretmenin kadın öğretmenler tuvaletine gizli kamera yerleştirmesi örneğinde olduğu gibi, bu teknolojik araçların kolay erişilebilirliği siber suçların tabana yayılmasına yol açmıştır.   

 

Genç kızların okulda, spor salonlarında veya yurt odalarında gizlice çekilen fotoğrafları ile sosyal medya hesaplarından çalınan kişisel verileri, erkek öğrencilerin kurduğu kapalı gruplarda arşivlenmekte ve cinsel fantezilere meze yapılmaktadır.   

 

Yapay zeka teknolojileri kullanılarak genç kızların normal fotoğrafları üzerinde oynanmakta, gerçek dışı müstehcen görseller (deepfake) üretilerek bu görseller mağdurlara karşı şantaj malzemesi olarak kullanılmaktadır.   

 

Discord ve Telegram Şantaj Çeteleri (C31K Fenomeni): Discord platformunda örgütlenen ve kendilerine "C31K" adını veren sadist siber çetelerin, lise çağındaki kız çocuklarını hedef alarak onların kişisel bilgilerini (ad, soyadı, adres, TC kimlik numaraları) ele geçirdikleri; bu bilgileri yayma tehdidiyle kız çocuklarını kendilerine fiziksel zarar vermeye (vücuduna kolonya döküp yakma vb.) zorladıkları saptanmıştır. Bu suç şebekelerinin yöneticilerinden bazılarının tutuklanması, tehlikenin boyutunun ne denli sistemik ve vahşi olduğunu kanıtlamaktadır.   

 

Türk Ceza Kanunu kapsamında bu eylemler çok ağır cezalara tabidir. TCK m.134 uyarınca, kişilerin özel hayatının gizliliğini ihlal edenler bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılırken; bu ihlalin görüntü veya ses kaydı alınarak yapılması durumunda ceza bir kat artırılmaktadır. Bu kayıtların internet veya sosyal medya üzerinden ifşa edilmesi halinde ise ceza doğrudan iki yıldan beş yıla kadar hapistir. Ayrıca, mağduru tehdit ederek cinsel içerikli görseller elde etmek veya para sızdırmaya çalışmak TCK m.107 kapsamında "Şantaj" suçunu oluşturmaktadır. Ancak, mağdurların aile, toplum ve okul baskısı nedeniyle utanarak veya korkarak susması, faillerin bu hukuki yaptırımlardan sıyrılmasına ve eylemlerine devam etmelerine imkan tanımaktadır.

 

Sınırlar Ötesi İmtiyaz Kapısı ve Vakıf Sermayesi:

İstanbul Erkek Lisesi-Almanya Protokolü, İELEV'in Ticari Yapısı ve MEB Sınırlamaları

 

İstanbul Erkek Lisesi'ni Türkiye'deki diğer tüm devlet okullarından ayıran temel unsur, okul ile Almanya Federal Cumhuriyeti arasında uzun yıllara dayanan özel eğitim protokolüdür. 1958 yılında imzalanan, 1986 ve 2009 yıllarında yenilenen ikili kültürel işbirliği anlaşmasına dayanan bu özel prosedür uyarınca lise, aynı zamanda resmi bir "Yurt Dışı Alman Okulu" (Auslandsschule) statüsündedir. Alman hükümeti tarafından maaşları ödenen ve finanse edilen 34 Alman öğretmen okulda görev yapmakta; fizik, kimya, biyoloji ve matematik gibi temel sayısal dersleri Almanca müfredatla işlemektedir. Bu çift dilli eğitimin sonunda öğrenciler, ömür boyu geçerli olan Alman lise olgunluk diploması Abitur almaya hak kazanırlar. Abitur diploması, Türk öğrencileri doğrudan "Avrupa Birliği vatandaşı öğrenci" (Bildungsinländer) statüsüne taşımakta; onların Almanya ve Avrupa'daki devlet üniversitelerine herhangi bir merkezi sınava girmeden, doğrudan diploma notuyla ve tamamen ücretsiz (harçsız) olarak kayıt yaptırmalarını sağlamaktadır. 

 

Okulun bu sınırlar ötesi imtiyaz yapısı, kurumsal düzeyde İstanbul Erkek Liseliler Eğitim Vakfı'nın (İELEV) devasa ticari faaliyetleriyle desteklenmektedir. 1982 yılında kurulan İELEV, zaman içerisinde kamusal bir lisenin destekçisi olmanın ötesine geçerek özel eğitim pazarında agresif bir şekilde büyüyen, milyonlarca Euro bütçeli büyük bir ticari kuruluşa dönüşmüştür. Vakıf; İELEV Özel İlköğretim Okulu (1996), İELEV Özel 125. Yıl Okulları (Nişantepe, Çekmeköy) ve İELEV Özel Lisesi (2014) gibi yüksek maliyetli özel öğretim kurumlarını işletmektedir. Garanti, İş Bankası ve Denizbank gibi finans kuruluşlarından milyonlarca Euro ve USD tutarında yatırım kredileri kullanan vakıf, özel okullarında Alman otoritelerince tanınan ve yine sınavsız Avrupa hakkı tanıyan GIB (Gemischtsprachiges Internationales Baccalaureat) diploma programlarını ticari birer "prestij ürünü" olarak pazarlamaktadır. Böylelikle, devlet lisesinin sunduğu parasız "Alman ekolü" imtiyazı, vakıf iştiraki olan özel okullarda yüksek ücretli küresel bir ticarete dönüştürülmüştür.

 

Ancak bu ulus ötesi imtiyaz kapısı ve vakıf tekeli, son dönemde Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin'in doğrudan müdahaleleriyle karşı karşıya kalmıştır. MEB, lisedeki Almanca programının yasal dayanağında "hukuki boşluklar" olduğunu, 1950'lerden kalma ikili anlaşmaların güncel konjonktürü yansıtmadığını ileri sürmektedir. Bakan Tekin, geçmişte mezunların sadece yüzde 10'u yurt dışına giderken bugün bu oranın yüzde 90'lara çıktığını vurgulayarak, devlet imkanlarıyla yetişmiş ülkenin en zeki çocuklarının Avrupa'ya göç etmesini (beyin göçü) sınırlandırma kararlılığını açıklamıştır. Bu doğrultuda MEB, 2026-2027 eğitim-öğretim yılından itibaren lisedeki Almanca hazırlık sınıfı sayısını 5'ten 2'ye düşürme (kontenjanı 150'den 60'a indirme) ve 2 adet İngilizce hazırlık sınıfı açma kararı almıştır. Böylece devlet eliyle Abitur diploması alarak sınavsız yurt dışına gidecek öğrenci sayısı yarıdan fazla tırpanlanmıştır. 

 

Okuldaki ahlaki çürüme ve denetimsiz gayri resmî hiyerarşiler, bakanlık müfettişlerince okulun "özerk" yapısının ve geleneksel kültürünün iflas ettiğinin kanıtı olarak sunulmuştur. MEB, yaşanan bu toplumsal patlamayı ve şiddeti gerekçe göstererek, okulun yönetim kadrosunu tamamen tasfiye etmiş ve çareyi sadece "Almanca hazırlık şubelerinin azaltılması" olarak görmüştür. Milli Eğitim Bakanlığı kontrolsüz gelişen bu fiili yapıya müdahele etmiş, İELEV'in okul üzerindeki nüfuzunu kırmış; ancak bu durum, vakfın kendi özel liselerindeki ücretli "Almanca/GIB imtiyazı ticareti" pazarını daha da lüks ve tekelci bir konuma taşıyabilecek yeni bir sınıfsal ayrışmaya yol açmıştır.

 

Türkiye’deki "Erdemler Eğitimi" Yaklaşımları ve ÇEDES Projesinin Pedagojik İflası

 

Okullarda baş gösteren bu derin ahlaki ve insani kriz karşısında Milli Eğitim Bakanlığı, Diyanet İşleri Başkanlığı ve Gençlik ve Spor Bakanlığı ortaklığıyla uygulamaya konulan "Çevreme Duyarlıyım, Değerlerime Sahip Çıkıyorum" (ÇEDES) projesi de başarısız olmuştur.

  

Sonuç ve Sosyo-Pedagojik Acil Önlemler Paketi

 

Ortaöğretim kurumlarında yükselen tehlike çanları, sadece okulların fiziki güvenliğini değil, ülkenin toplumsal ve ahlaki geleceğini tehdit eden sistematik bir yangını haber vermektedir. İstanbul Erkek Lisesinde açığa çıkan organize siber taciz hücreleri ve bunlara karşı uygulanan paralel şiddet refleksleri; 12 Eylül öncesinin gayrimeşru paralel yargılama geleneklerini, akademik başarı fetişizminin körelttiği aile yapılarını ve pedagojiyi dışlayan eğitim politikalarını tek bir potada birleştiren patolojik bir tablodur.

 

Bu çöküşün durdurulabilmesi ve okulların yeniden güvenli, bilimsel ve sağlıklı eğitim alanlarına dönüştürülebilmesi amacıyla şu adımların acilen atılması gerekmektedir:

 

Okul pansiyonları ve yurtları, akran hiyerarşilerinin paralel yönetim alanları kuramayacağı şekilde, uzman idari personellerce denetlenmeli, devrelerin doğal liderleri ile bu anlamda sağlıklı ilişkiler kurulmalıdır.   

 

Okullardaki rehberlik ve psikolojik danışmanlık (PDR) servisleri, sadece sınav danışmanlığı yapan birer sekreterya olmaktan çıkarılmalı; akran zorbalığı, siber şantaj ve ergenlik patolojilerini erken evrede tespit edebilecek klinik düzeyde donanıma kavuşturulmalıdır.   

 

Öğrenciler, TCK m.134 kapsamında özel hayatın gizliliğini ihlal eden ve şantaj suçu oluşturan siber eylemler hakkında bilgilendirilmeli; okul idareleri şantaja maruz kalan kız öğrencileri koruyacak, ifşa görüntülerini yayılmadan silecek uluslararası araçları etkin şekilde kullanıma sokmalıdır.   

 

Erdemler eğitimi, sadece pedagojik formasyona sahip rehberlik uzmanları ve öğretmenleri tarafından; Türk töresi temelinde ve sorgulamaya dayalı olarak verilmelidir.   

 

Velilerin çocuklarının akademik başarılarına endeksli körlüğü kırılmalı; çocukların internetteki faaliyetlerini denetleyecek, "benim çocuğum yapmaz" refleksini aşarak çocuktaki empati ve ahlaki gelişim yetersizliğini erken fark edecek zorunlu ebeveyn eğitim modelleri hayata geçirilmelidir.   

 

Ve belki de yatılı bölümü olan okullarda kız-erkek ayrımına gidilmelidir. Eğitimci ve sosyologların birlikte üzerinde çalışmaları gereken çok önemli bir sorun alanı ortada beklemektedir. Maaşları başka devletlerce ödenen öğretmenler ve imtiyazlı yabancı okullar konusu ayrıca ele alınacaktır.

Toplam Okunma Sayısı : 49